Εουτζένιο Μοντάλε

ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ

Θάλασσα παλιά, με μέθυσε η φωνή

που από τα στόματά σου βγαίνει, σαν ανοίγουν

πράσινες καμπάνες, κι ύστερα ξανά

πισωδρομούν και σβήνουν.

Το σπίτι των αλλοτινών καλοκαιριών μου

κοντά σου ήταν, το ξέρεις,

εκεί στη χώρα όπου ο ήλιος ψήνει

και τα κουνούπια συννεφιάζουν τον αέρα.

Σαν και τότε σήμερα πέτρα γίνομαι μπροστά σου,

θάλασσα, μα πια δεν λογαριάζομαι άξιος

για το προμήνυμα το επίσημο

που κλει η αναπνοή σου: Συ πρώτη μου 'χες πει

πως η μικρούλα η ζύμωση

μέσ' στην καρδιά μου ήταν μια στιγμή

της δικής σου· πως ήταν ριψοκίνδυνος

για μένα κατά βάθος ο δικός σου νόμος:

να είμαι πλατύς και πολυπρόσωπος

κι ωστόσο σταθερός

κι έτσι από καθετί ακάθαρτο ν' αδειάζω

όπως συνήθειο το 'χεις συ που ρίχνεις στις ακτές

ανάμεσα σε φελλούς, σε φύκια και σταυρούς

τ' άχρηστα απορρίμματα του αβυσσαλέου βυθού σου.

Να μπορούσα τουλάχιστο να κλείσω

σ' αυτό μου το ρυθμό που αγκομαχά

κάτι απ' το παραμιλητό σου·

να μου δινόταν να ταιριάσω

στις δικές σου φωνές την τραυλή μιλιά μου, -

εγώ που ονειρευόμουν να σου κλέψω

τα λόγια τ' αρμυρά

όπου φύση και τέχνη γίνονται ένα,

για να διαλαλήσω πιο καλά τη μελαγχολία μου

γερασμένου παιδιού που δεν έπρεπε να συλλογάται.

Κι ωστόσο δεν έχω άλλα απ' τα φθαρμένα γράμματα

των λεξικών, και τη σκοτεινή

φωνή που για έρωτα μιλεί, σβήνει,

γίνεται αξιοθρήνητη φιλολογία.

Δεν έχω άλλα από τα λόγια αυτά

που σαν δημόσιες γυναίκες

προσφέρονται σ' όποιον τις θέλει·

δεν έχω άλλες απ' τις κουρασμένες τούτες φράσεις

που κι αύριο μπορεί να μου τις κλέψουν

ρέμπελοι φοιτητές γι' αληθινούς στίχους.

Κι η βοή σου αυξαίνει, κι απλώνεται

γαλάζιος ο νέος ίσκιος.

Μ' αφήνουν οι σκέψεις μου για δοκιμή.

Αισθήσεις δεν έχω, ούτε νου. Δεν έχω όρια.