Ζαν Μορεάς

ΣΤΡΟΦΕΣ

1, XII

Οι νεκροί μ' ακούνε μόνο, κατοικώ μέσα σε λάκκους.

Ως το τέλος εγώ θα 'μαι ο αληθινός εχτρός μου.

Στους αχάριστους η δόξα, τα καλά μου στους κοράκους.

Τυραννίζουμαι και σπέρνω, και καρπό δε βλέπω εμπρός μου.

Όμως δεν παραπονιέμαι. Τι σημαίνει η κρύα η μοίρα,

η ντροπή, το καταφρόνιο, ή το πείσμα ενός κακού,

αφού μόλις και σ' αγγίξω, του Απόλλωνα ω Λύρα,

πιο σοφά και πιο καθάρια μου βαρείς από προτού;

1, ΧΙΙ

Μόνο οι νεκροί μ' ακούνε εμέ, τους τάφους κατοικώ,

εχτρός της ίδιας μου ζωής θα μείνω ως τα στερνά μου,

σκάβω και σπέρνω, αλλά ποτέ δε θ' απολάψω θερισμό-

αχαριστία στη δόξα μου, κοράκια στα σπαρτά μου.

Μα δε θα παραπονεθώ, και τι σκοτίζεται ο βοριάς,

για καταφρόνιες, προσβολές, για του χυδαίου τη γνώμη;

Μου φτάνει εμέ, κάθε φορά, λύρα Απολλώνια, να χτυπάς,

καθώς σ' αγγίζω, πιο σοφή και πιο καθάρια ακόμη.

1, ΧΙΙ

Μέσα στους τάφους κατοικώ, μόνο οι νεκροί μ' ακούνε,

εχθρός πάντα θανάσιμος θα μείνω του εαυτού μου,

οι ανίδεοι κι οι αχάριστοι τη δάφνη μου κρατούνε,

οργώνω κι άλλοι χαίρονται το κάρπισμα του αγρού μου.

Κανένα δε ζηλοφθονώ. Η οδύνη τι με νοιάζει,

τριγύρω το ακατάλυτο μίσος, η καταφρόνια!

Αρκεί μόνο που, όσες φορές το χέρι μου σ' αδράζει,

ολοένα πιο τερπνά αντηχείς, ώ λύρα μου απολλώνια.