Σαρλ Μπωντλαίρ

ΑΛΜΠΑΤΡΟΣ

Συχνά για να περάσουνε την ώρα οι ναυτικοί

άλμπατρος πιάνουνε, πουλιά μεγάλα της θαλάσσης,

που ακολουθούνε σύντροφοι, το πλοίο, νωχελικοί

καθώς γλιστράει στου ωκεανού τις αχανείς εκτάσεις.

Και μόλις στο κατάστρωμα του καραβιού βρεθούν

αυτοί οι ρηγάδες τ' ουρανού, αδέξιοι, ντροπιασμένοι,

τ' αποσταμένα τους φτερά στα πλάγια παρατούν

να σέρνονται σαν τα κουπιά που η βάρκα τα πηγαίνει.

Πώς κείτεται έτσι ο φτερωτός ταξιδευτής δειλός!

Τ' ωραίο πουλί τι κωμικό κι αδέξιο που απομένει!

Ένας τους με την πίπα του το ράμφος του χτυπά

κι άλλος, χωλαίνοντας, το πώς πετούσε παρασταίνει.

Ίδιος με τούτο ο Ποιητής τ' αγέρωχο πουλί

που ζει στη μπόρα κι αψηφά το βέλος του θανάτου,

σαν έρθει εξόριστος στη γη και στην οχλοβοή

μέσ' στα γιγάντια του φτερά χάνει τα βήματά του.

ΤΕΡΑΣΤΙΟΙ ΓΛΑΡΟΙ

Συχνά για να σκοτώσουνε τον άδειο τους καιρό

οι ναύτες παίζουν με «άλμπατρος» που πιάνουν επιτήδεια·

τεράστιους γλάρους που πετούν απάνω απ' το νερό

κι ακολουθούν, νωχελικοί συντρόφοι, τα ταξίδια.

Μόλις πάνω στου καραβιού τα ξύλα με χαρές

τους βασιλιάδες του γλαυκού ο ναύτης ακουμπάει,

αφήνουν τις φτερούγες τους εκείνοι χαλαρές

να τους κρεμούν σαν δυο κουπιά αχρείαστα στο πλάι.

Οι αγέρωχοι ταξιδευτές πώς φαίνονται δειλοί!

Τι αστείοι που 'ναι κι άσκημοι οι ωραίοι αιθεροβάτες!

Κάποιος το ράμφος τους με το τσιμπούκι του ενοχλεί

ή αναγελά κουτσαίνοντας τους φτερωτούς σακάτες.

Όμοια μ' αυτούς τους πρίγκιπες του αιθέρα κι ο Ποιητής

ούτε για βέλη νοιάζεται ούτε αν βροντά κι αστράφτει·

μα μέσ' στη χλεύη εξόριστος μιας κοινωνίας αστής

απ' τα γιγάντια του φτερά στο βάδισμα σκοντάφτει.