Ούγκο Φόσκολο

ΥΜΝΟΣ ΣΤΗ ΖΑΚΥΝΘΟ

Από μικρός στους μητρικούς μου λόφους

ελάτρεψα την θείαν Αφροδίτη.

Ζάκυνθος, χαίρε. Στις ακτές του Αδρία,

στη στερνή κατοικία των Εφεστίων

θεών και των προγόνων μου, θ' αφήσω

τα τραγούδια μου και τα κόκαλα μου,

και σ' εσέ μοναχά τους στοχασμούς μου,

γιατί όποιος την πατρίδα του ξεχάσει

μήτε στα θεία δεν ομιλεί με σέβας.

Ζάκυνθος, ιερή χώρα. Στους λόφους

ήσαν ναοί, και στα ισκιερά της δάση

η λατρεία της Άρτεμης και οι ύμνοι

στον ένοχο Λαομέδοντα, πριν μάθει

ο Ποσειδώνας στο Ίλιο πώς να στήσει

τους φημισμένους πύργους του πολέμου.

Η Ζάκυνθος είν' όμορφη. Της δίνουν

θησαυρούς μύριους τ' αγγλικά καράβια,

κι από ψηλά της στέλνει ο αιώνιος ήλιος

τις ζωογόνες αχτίδες του. Κι ο Δίας

τα διάφανα σύγνεφα της χαρίζει.

Κι έχει τους πυκνοφύτευτους ελαιώνες,

τους αμπελόφυτους του Βάκχου κάμπους,

και την υγεία τη ρόδινη σκορπίζει

αύρα γλυκιά που μυρωμένη πνέει

από κήπους ανθών κι αιώνιων κέδρων.