Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε

ΤΟ ΕΞΩΤΙΚΟ

Ποιος τα μεσάνυχτα καβαλικεύει;

Είν' ο πατέρας με το παιδί·

το 'χει στα στήθια του και το χαϊδεύει

και κάπου σκύβει και το φιλεί.

-Παιδί μου, τι έκρυψες το πρόσωπό σου;

-Δε βλέπεις τ' άγριο το ξωτικό,

πατέρα; πέρασε απ' το πλευρό σου·

-Τα νέφια απλώνονται εις το νερό.

-Παιδί μου, έλα στη συντροφιά μου,

μ' αρέσ' η όψις σου η δροσερή,

περίσσια λούλουδα έχ' η οχθιά μου,

κι έχ' η μητέρα μου στολή χρυσή.

-Ακούς, πατέρα μου, ακούς τι λέει;

Με θέλει σύντροφο το ξωτικό·

-Παιδί μου, ησύχασε, τ' αέρι κλαίει

σ' άγριο χαμόδενδρο, θάμνο ξερό.

-Παιδί μου, έλα τι σε τρομάζει;

θα 'χεις τις κόρες μου για συντροφιά,

που όταν τη λίμνη μας νύχτα σκεπάζει,

χορεύουν εύθυμες στην αμμουδιά.

-Πατέρα, κοίταξε· δε βλέπεις πέρα,

σαν να χορεύουνε οι κορασιές;

-Παιδί μου, βλέπω απ' τον αέρα,

κουνιούνται πένθιμα γριές ιτιές.

-Μ' αρέσει η όψη σου, χρυσό μου αστέρι,

μα συ δεν έρχεσαι· σε παίρνω εγώ...

-Πατέρα, άπλωσε το άγριο χέρι,

πατέρα, μ' έπνιξε το ξωτικό.

Τρέμει ο πατέρας του και τ' άλογό του

κεντά και χάνεται σαν αστραπή·

φθάνει στη θύρα του... ωιμέ το γιο του

κρύο στον κόρφο του, νεκρό κρατεί.