Vittorio Sereni

ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ

Γράφονται ακόμη.

Τους σκέφτεσαι ψευδόμενος

στα ανυπόμονα μάτια που σου εύχονται

το τελευταίο βράδι του χρόνου.

Γράφονται μόνον σε αρνητικό

μέσα στο μαύρο των χρόνων,

όπως πληρώνεις ένα ενοχλητικό χρέος

που ήταν παλιό, ετών.

Όχι, δεν είναι πια ευχάριστη η άσκηση.

Γελούν μερικοί: εσύ έγραφες για την Τέχνη.

Ούτε εγώ το ήθελα, που ήθελα πολύ ανώτερα.

Φτιάχνονται στίχοι για να γκρεμίσεις ένα βάρος

και να περάσεις στο επόμενο. Υπάρχει όμως πάντα

κάποιο βάρος επί πλέον, δεν υπάρχει ποτέ

ένας στίχος που να επαρκεί,

εάν αύριο εσύ ο ίδιος τον λησμονείς.