Δὲν ἐλαττοῖ τὸ ψῦχος τοῦ βοῤῥᾶ,

Ὅστις συρίζει τώρα ἀπαισίως,

Ὁ ἥλιος τῆς χθὲς ὁ φλογερός.

Τῆς σήμερον τὴν συμφορὰν ὁμοίως

Δὲν ἐλαττοῖ ἡ ἄλλοτε χαρὰ

Κ' ἡ κεφαλή μου κλίνει θλιβερῶς.

Ποσάκις πλὴν τὸ νέκταρ τῆς χαρᾶς

Ἡ μνήμη μου κατέστησεν ἰὸν

Ἀρχαίας λύπης ῥίψασα σταγόνα!

Οὕτω τὰ ὄρη στέφουσα χιών,

Λείψανον μεῖναν ὥρας παγερᾶς,

Θερμὴν ἡμέραν τρέπει εἰς χειμῶνα.

p(alignright). 1878